Masif Rotator Manşet Yırtıklarının Margin Convergence Tamiri Sonrası Daha Kötü Sonuçların Öngörücüleri

Yazarlar

Ethem Burak Oklaz Asim Ahmadov Furkan Aral Saffet Bugra Korkut Huseyin Ozturk Inci Hazal Ayas Erdem Aras Sezgin Ulunay Kanatli

Özet

Arka Plan: Margin convergence tamiri, masif rotator manşet yırtıklarının onarımında “boğayı kementle yakalamak yerine öküzü koşuma bağlamak” felsefesini benimseyen bir tekniktir ve tatmin edici fonksiyonel sonuçlar sağladığı gösterilmiştir. Ancak önceki çalışmalar genellikle geleneksel skorlama sistemlerine dayanmış olup sonuçların hasta perspektifinden klinik anlamlılığı ve hasta özelliklerinin bu sonuçlar üzerindeki etkisi büyük ölçüde bilinmemektedir. Bu nedenle bu çalışma, masif rotator manşet yırtıkları nedeniyle artroskopik margin convergence tamiri uygulanan hastalarda minimal klinik önemli fark (MCID), önemli klinik fayda (SCB) ve hasta kabul edilebilir semptom durumu (PASS) değerlerini değerlendirmeyi ve hasta ilişkili faktörlerin fonksiyonel iyileşme üzerindeki etkisini analiz etmeyi amaçlamıştır. Prediktörler açısından, ileri yaştaki hastaların ve daha büyük sagittal yırtık boyutuna sahip hastaların klinik olarak anlamlı sonuçlara ulaşma olasılığının daha düşük olacağı hipotez edilmiştir.

Yöntemler: Bu retrospektif olgu serisi çalışması, 2014–2023 yılları arasında masif rotator manşet yırtıkları nedeniyle artroskopik tamir uygulanan hastalar üzerinde gerçekleştirilmiştir. Tendon-tendon sütürleri ve ankor fiksasyonu kombinasyonu kullanılarak parsiyel margin convergence tamiri yapılan hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Değerlendirme; Amerikan Omuz ve Dirsek Cerrahları (ASES) skoru, Sübjektif Omuz Değeri (SSV), Vizüel Analog Skala (VAS) ve Eklem Hareket Açıklığı (ROM) ölçümlerini kapsamıştır. ASES, SSV ve VAS’a dayalı olarak MCID, SCB ve PASS eşiklerine ulaşan hastaların oranları belirlenmiştir. Bu eşiklere ulaşmanın prediktörlerini belirlemek için regresyon analizi yapılmıştır.

Bulgular: Çalışmaya 60 hasta (ortalama yaş 62,5±9,2 yıl; ortalama takip süresi 66,0±36,1 ay) dahil edilmiştir. MCID, PASS ve SCB eşik değerleri sırasıyla ASES için 24,5, 69,0, 41,5; SSV için 25,0, 62,5, 32,5 ve VAS için 2,0, 2,5, 4,5 olarak belirlenmiştir. Bu eşiklere ulaşan hasta oranları: ASES (%83, %75, %68), SSV (%78, %73, %72) ve VAS (%83, %77, %63) şeklindeydi. İleri yaş, MCID, PASS ve SCB’ye ulaşma olasılığının düşmesiyle ilişkiliydi; benzer şekilde büyük sagittal yırtık boyutu ve uzun semptom süresi PASS ve SCB’ye ulaşma olasılığını azaltmıştır.

Sonuç: Margin convergence prosedürü kullanılarak yapılan parsiyel tamir, masif rotator manşet yırtıkları için etkili bir tedavi yöntemidir ve hastaların çoğunluğu minimum iki yıllık takipte klinik olarak anlamlı sonuçlara ulaşmıştır. İleri yaş, uzun semptom süresi ve büyük sagittal yırtık boyutuna sahip hastalarda daha düşük klinik başarı oranları beklenebilir.

Authors

Ethem Burak Oklaz Asim Ahmadov Furkan Aral Saffet Bugra Korkut Huseyin Ozturk Inci Hazal Ayas Erdem Aras Sezgin Ulunay Kanatli

Abstract

Background: Margin convergence repair is a technique that embraces the philosophy of “harnessing the ox rather than roping the bull” for the repair of massive rotator cuff tears and has been shown to provide satisfactory functional outcomes. However, previous studies have generally relied on traditional scoring systems, leaving the clinical relevance of the outcomes from the patient’s perspective and the effect of patient characteristics on these results largely unknown. Therefore, this study aimed to evaluate the minimal clinically important difference (MCID), substantial clinical benefit (SCB), and patient-acceptable symptom state (PASS) in patients who underwent arthroscopic margin convergence repair for massive rotator cuff tears and to analyze the impact of patient-related factors on functional recovery. Regarding predictors, we hypothesized that patients with older age and larger sagittal tear size would be less likely to achieve clinically meaningful outcomes.

Methods: This retrospective case series study was conducted on patients who underwent arthroscopic repair for massive rotator cuff tears between 2014 and 2023. Patients who underwent partial margin convergence repair using a combination of tendon-to-tendon sutures and anchor fixation were included in the study. The evaluation comprised the American Shoulder and Elbow Surgeons (ASES) score, Subjective Shoulder Value (SSV), Visual Analog Scale (VAS), and Range of Motion (ROM) measurements. The proportion of patients who achieved the thresholds for the MCID, SCB, and PASS were identified based on the ASES, SSV, and VAS. Regression analysis was conducted to determine the predictors of achieving these thresholds.

Results: The study included 60 patients (mean age 62.5 ± 9.2 years; mean follow-up 66.0 ± 36.1 months). The thresholds for MCID, PASS, and SCB were 24.5, 69.0, 41.5 for ASES; 25.0, 62.5, 32.5 for SSV; and 2.0, 2.5, 4.5 for VAS, respectively. The proportions of patients who achieved these thresholds were as follows: ASES (83%, 75%, 68%), SSV (78%, 73%, 72%), and VAS (83%, 77%, 63%). Older age was associated with lower odds of achieving MCID, PASS, and SCB, similarly a larger sagittal tear size and longer symptom duration reduced the odds of reaching PASS and SCB.

Conclusion: Partial repair using the margin convergence procedure is an effective treatment for massive rotator cuff tears, with the majority of patients achieving clinically meaningful outcomes at a minimum follow-up of two years. Lower rates of clinical success can be expected in patients with older age, longer symptom duration, and larger sagittal tear size.